Dekoracje.Szczecin.pl

Czy wiesz, że...

Adam Mickiewicz nigdy nie nazwał Pana Tadeusza eposem lub epopeją, nie określili go też w ten sposób pierwsi czytelnicy utworu, znali bowiem zupełnie inne wzorce epopeiczności. Badacze literatury podkreślają, że utwór ten zawiera elementy poematu heroicznego, heroikomicznego, satyry, powieści walterskotowskiej, baśni, gawędy oraz sielanki. W związku z tym jest przez nich różnie definiowany: Bogusław Bednarek nazywa Pana Tadeusza "deuteroepopeją" (czyli tekstem "wtóroepopeicznym", pojęcie analogiczne do "księga deuterokanoniczna"), Kazimierz Wyka ? "sumą gatunków", Stefania Skwarczyńska natomiast zjawiskiem literackim, którego cechuje "gatunkowa wieloaspektowość". Status arcydzieła literatury polskiej oraz eposu narodowego Pan Tadeusz uzyskał po 1863 roku. W 1875 roku ukazała się pierwsza monografia dzieła, w której jej autor - Hugo Zathey - ocenił bardzo wysoko utwór Mickiewicza. Praca ta wywarła duży wpływ na późniejszych badaczy Pana Tadeusza.

Najczęstszą formą rozpowszechniania dowcipu jest przekaz słowny. Dowcipy można spotkać w prasie, w specjalnych rubrykach. Publikowane są książki z dowcipami, a nawet czasopisma, np. Dobry Humor. Dowcipy można też spotkać na wielu stronach internetowych. Żart nie do końca udany określa się mianem "spalonego", natomiast niezbyt śmieszny dowcip jest "suchym żartem" (tzw. sucharem). Istnieje też gatunek ponurego żartu, zwany "czarnym dowcipem" oraz "puste dowcipy", śmieszące tylko i wyłącznie opowiadającego. Innym gatunkiem dowcipu jest "dowcip abstrakcyjny", szczególnie popularny w krajach Europy Środkowej ? głównie w Czechach i Polsce. Znany także jako pure nonsens czy humor angielski. Zdarzają się okresy popularności dowcipów o konkretnych osobach np. o Chucku Norrisie w 2006 roku (Chuck Norris Facts). Popularność tematyczna kawałów zmienia się z czasem. Zmiany te mają różnorodne przyczyny, a czasem inspiracje. Kawały, dowcipy jako obiekt badań naukowych ujmowane są pomiędzy obszarem trzecim literatury a folklorem.

Ruch Cittaslow narodził się w 1999 r. z pomysłu Paolo Saturnini, burmistrza Greve di Chianti we Włoszech i burmistrzów innych niewielkich miasteczek i przyjęty został przez Prezydenta Slow Food w celu rozszerzenia filozofii Slow Food na społeczności lokalne, przybliżenia ich do koncepcji dobrego życia oraz przeniesienia tej koncepcji w praktyce do życia codziennego. Reszel jest pierwszym miastem w Polsce, które uchwałą Rady Miejskiej z dnia 12 lipca 2004 r. podjęło decyzję o przystąpieniu do Międzynarodowego Stowarzyszenia Miast Cittaslow.