Przeglądaj firmy

Czy wiesz, że...

Pedagogika zajmuje się formułowaniem teorii, celów, treści, metod, środków i form procesu wychowania, a także stanowi zasób wiedzy praktycznej na ten temat. Współczesne kierunki pedagogiczne łączą teorię z praktyką, to ją wyróżnia i wywołuje spory. Wyrasta na doświadczeniu, empirii, ale i rozumieniu i interpretowaniu (hermeneutyka). Praktyka pedagogiczna buduje własne paradygmaty, są więc paradygmaty: metodologiczne, teoretyczne, technologiczne (praktyczne). Wiedza teoretyczna nie przekłada się wprost na życie, praktykę. Jest też wiedza o charakterze ideologicznym (w różnym duchu). Dlatego ten niedoskonały, niedokończony twór - pedagogika - jest w stanie powstawania, tworzenia. Należy budować mapę pedagogiczną i umieć z niej korzystać.

Johann Wolfgang von Goethe (ur. 28 sierpnia 1749 we Frankfurcie nad Menem, zm. 22 marca 1832 w Weimarze) - najwybitniejszy niemiecki poeta okresu romantyzmu i jeden z najbardziej znaczących w skali światowej, dramaturg, prozaik, uczony, polityk, wolnomularz. Związany z romantyzmem, nie zerwał nigdy więzów łączących go z klasycyzmem. Był również myślicielem i uczonym, znawcą wielu dziedzin wiedzy oraz sztuki. Studia prawnicze skończył w Lipsku i Strasburgu. W 1775 roku osiadł w Weimarze, gdzie pozostał do końca życia. Johann Wolfgang von Goethe pełnił różne funkcje na dworze księcia sasko-weimarskiego, dochodząc do rangi prezydenta Izby Finansów. W roku 1782 został nobilitowany. Od roku 1791 do 1817 kierował teatrem oraz wszystkimi instytucjami oświatowo-kulturalnymi księstwa. W 1786 roku wyjechał na dwa lata do Włoch, co wywarło duży wpływ na jego twórczość. W czasie podróży zatrzymał się na parę dni w Szwajcarii, gdzie pozostawił pewien skrypt, jak się okazało dopiero ok. sto lat później, był to skrypt dramatu pt. Urfaust, niejako wprowadzenia do później napisanego dramatu Faust. Najbliższa przyjaźń łączyła go z wielkim poetą romantycznym Fryderykiem Schillerem. Zmarł w Weimarze, w całkowitym osamotnieniu, po śmierci żony i jedynego syna.